"Ik was fysiek en mentaal op, het kostte me de afgelopen jaren meer dan het me opleverde."
"Eigenlijk wel, ja. Ik viel heel snel op in de jeugd en werd al op mijn achtste opgemerkt door NEC, Vitesse en PSV. Ik ben toen nog een jaar gebleven en daarna naar PSV gegaan. Dat was een must voor m'n ouders, die wilden dat ik nog even met mijn vriendjes bleef spelen. Ik had altijd een heel goed linkerbeen, dribbelde vaak en maakte veel acties. Ik was snel en aanvallend ingesteld. Op m'n negende ging ik naar PSV"
"Dat is grappig: binnen zo'n opleiding zijn eigenlijk alle jonge spelers die naar de club komen een nummer tien. Ze waren namelijk bij hun amateurclub waarschijnlijk allemaal de beste speler en die staat vaak op nummer tien."
"Het tempo ging omhoog, je stond ineens met allemaal andere hele goede spelers op het veld... Het begin was even moeilijk, maar PSV keek daar altijd doorheen. Na een tijdje pakte ik het goed op en ontwikkelde ik me zo snel dat ik binnen de kortste keren mocht meetrainen met een elftal hoger."
"Toen ik veertien jaar was, werd ik gescout door Ajax. Ze hadden me al een tijdje op de radar staan. Bij PSV werd het op een gegeven moment best zwaar met de middelbare school, die in Eindhoven zat."
"Dat vond ik erg lastig. Ajax zei: Mink, we zien het heel erg in je zitten en bij ons kan je lekker in Nijmegen naar school. Dat was een heel grote factor om voor Ajax te kiezen. Ajax had op dat moment ook een streepje voor qua jeugdopleiding."
"De academie van Ajax was in Europa heel bekend, dat wisten de spelers ook. We hadden met PSV heel vaak tegen Ajax gespeeld en die wedstrijden verloren we eigenlijk altijd. Ajax deed veel moeite voor me en had een goed plan bedacht. Voor mezelf was vrij snel duidelijk dat ik de stap wilde maken."
"Daar zijn ze heel snel op teruggekomen, want Timothy Fosu-Mensah, Javairô Dilrosun en ik gingen daardoor weg. Die regel van Ajax was ook bekend in Europa, want we speelden allemaal bij het Nederlands elftal en vielen op in onze teams."
"Er was ook nog geen Jong Ajax dat destijds in de Jupiler League speelde. Dat team speelde toen nog in een beloftencompetitie."
"M'n ouders vertelden dat Real Madrid geïnteresseerd was. Ze gingen ook kijken in Spanje. Ze deden dat zonder mij, omdat ze wilden dat ik er in dat stadium nog even buiten bleef. Barça haakte snel af, omdat ze een transferban gekregen. M'n ouders zijn wel bij Atlético en Real Madrid geweest."
"Toen ben ik zelf nog een keer naar Madrid gegaan."
"Met z'n drieën hebben we toen besloten om voor Real Madrid te gaan. Ik kon eigenlijk kiezen: naar Real Madrid gaan en bij de grootste club ter wereld spelen, of bij Ajax blijven zonder dat ik nou echt wist of ik een contract ging krijgen en wanneer ik naar Jong Ajax mocht. Ajax heeft de regel om spelers onder de zeventien jaar geen profcontract te geven een jaar later losgelaten."
"Dat was natuurlijk een euforisch moment. Heel veel mensen stuurden me berichtjes en feliciteerden me. Als het goed gaat, staat iedereen in de rij voor je. Ik kreeg ook berichten van mensen die ik al enorm lang niet meer had gesproken. Dat viel wel op."
"Ik hoefde helemaal niet per se weg bij Ajax, ik zat er goed. Er kwam gewoon iets op m'n pad waar ik geen 'nee' tegen kon zeggen. Niemand bij Ajax nam het me ook kwalijk. Mink, lekker doen. Pak je kans, zeiden ze. Ik kreeg geen negatieve reacties. Die kwamen pas toen het jaren later wat minder ging. Je had nooit moeten gaan. Zie je wel. Dat is het opportunisme van het voetbal. Het hoort erbij, maar als je ouder wordt ga je het wat beter herkennen."
"Hij had inderdaad wat dingen gezegd en geschreven. Cruijff is een boegbeeld: als hij wat zegt doe je daar wat mee. Hij sprak helaas niet heel positief over m'n stap naar Real Madrid. Dat kwam toen behoorlijk groot in het nieuws. Hoe ik daarmee omging? Ik was heel jong en veel met m'n eigen ding bezig. Je hebt op zo'n leeftijd nog niet echt door wat voor impact Cruijff heeft binnen de voetballerij. Ik las het, maar het was niet zo dat ik er last van heb gehad of dat mensen me erop aanspraken."
"Ik zou als zestienjarige aansluiten bij de Onder 19. Ze wilden me zo snel mogelijk klaarstomen voor het tweede elftal en uiteindelijk de hoofdmacht. Ik moest in de eerste periode wel flink aanpoten om mee te kunnen met die oudere gasten. Je loopt in fysiek opzicht namelijk letterlijk een aantal jaar achter. Ik weet nog dat we in de zomer een aantal rondjes moesten lopen rond het veld en sommige jongens me gewoon een hele ronde inhaalden. Die gasten waren verder, fitter en ook gewend aan de temperatuur. Het kan in Madrid in de zomer gewoon veertig graden zijn. Ik was bij Ajax altijd een van de besten, maar hoorde nu bij de minderen."
"Nee, we zien je potentie, zeiden ze. Daar kregen ze vrij snel gelijk in, want na drie à vier maanden pakte ik het op, stond ik in de basis en was ik weer een van de beteren."
"Dat was alleen al op de club rondlopen ook. Het was enorm speciaal. Ik kan dat gevoel nog heel helder voor de geest halen. Ik zie mezelf daar nog staan en er nog over het veld lopen. Ik vergeet die momenten nooit meer."
"Guti was lang mijn hoofdtrainer. Ik trainde een aantal keer onder Zidane als ik bij Castilla (het tweede elftal, red.) meetrainde. De persoonlijkheid spatte ervan af bij die twee. Ze deden af en toe nog mee tijdens de training en wat ze toen lieten zien was echt niet normaal. Het leek wel alsof ze nooit waren gestopt. Het was bizar hoe goed die mannen waren. Je beseft op dat moment eigenlijk niet hoe speciaal het is dat je met Guti en Zidane op het veld staat. Je hoort erbij en bent er onderdeel van, waardoor alles een beetje normaal wordt. Als je er nu over nadenkt, is het natuurlijk bizar dat je door die gasten getraind bent."
"Hij was een speler waar ik tegen op keek. We hadden qua speelstijl veel overeenkomsten. Guti gaf me vertrouwen en zei dingen tegen me waardoor ik een soort vliegende start maakte. Ik had een aantal jaar last gehad van blessures en speelde vanaf mijn zestiende al vast in de Onder 19. In mijn tweede jaar bij Real Madrid was Guti de trainer van de Onder 18. Hij deed een speciaal verzoek bij de club om mij terug te halen naar mijn eigen leeftijdscategorie (de Onder 18, red.). Hij nam me apart en zei: Mink, ik wil je in mijn ploeg hebben. Ik wil je trainen. Je hebt veel blessures gehad en maakt nu wel weer minuten, maar ik wil dat je in je eigen leeftijdscategorie gaat vlammen."
"Een jaar later ging hij met me mee naar de Onder 19. Voordat het seizoen begon, zei hij: Mink, ik wil heel graag mijn nummer 14 aan jou geven. Dat was een heel mooi moment. Hij had zóveel vertrouwen in me, dat ik zijn nummer 14 kreeg. Dat betekende heel veel."
"Dat was helaas niet met de basisspelers. Onder anderen Casemiro, Marcos Llorente, Mariano Díaz, en Jesé stonden toen wel op het veld. Op maandagen werden er soms spelers van ons team uitgepikt om de groep bij het eerste aan te vullen. De basisspelers stonden dan vaak niet op het veld."
"Na elke training moest je natuurlijk herstellen. Een onderdeel daarvan was bijvoorbeeld een koud en warm bad pakken, of de sauna of het stoombad in. Ik liep daar om een koud en warm bad te pakken, toen Ronaldo er ook stond. Ik dacht: ik loop er even omheen en laat hem met rust, maar hij sprak mij gelijk aan. We maakten een praatje en hij liet zien welke Nederlandse scheldwoorden hij had geleerd"
"Dat was grappig. Het was leuk om te zien dat hij de tijd nam om even een gesprekje te voeren. Er waren meer jongens van dat team die dat regelmatig deden, hoor. Sergio Ramos en Karim Benzema toonden ook altijd interesse."
"Je kon ze daar gewoon tegenkomen. De hoofdmacht en mijn team trainden altijd op hetzelfde tijdstip, dus het kon zijn dat je binnenliep en er spelers van het eerste ook aan het herstellen waren. Ik heb eigenlijk iedereen wel een keer gezien: Luka Modric, Toni Kroos... Je zag ze heel vaak. Ronaldo is echt een machine. Het is niet normaal wat hij er allemaal voor deed. Dat was bewonderingswaardig. Ik ben hem ook nog weleens tegengekomen in het stoombad. Hij zette er dan een hometrainer in en daarna nam hij een matje mee om buikspieroefeningen te doen."
"Dat was pittig, ik speelde nauwelijks. Het kwam telkens groot in het nieuws dat 'die jongen van Real Madrid' naar de club kwam. Het viel tegen. Bij VVV had ik last van blessures en lukte het niet, maar ik werd ook niet goed genoeg bevonden door de trainer. Bij Almere City ging het wat beter, maar moest ik geopereerd worden aan mijn blindedarm waardoor ik pas veel te laat weer mee kon doen. Het werd heel moeilijk om weer terug te komen bij Real Madrid, omdat ik bij die clubs niet speelde."
"Het gekke was dat ik op de training van het tweede elftal weer fantastisch speelde."
"Ik leefde helemaal op en zag dingen van mezelf waarvan ik dacht: bijzonder dat dat niet lukte bij VVV en Almere. Ik heb in de zomer van 2018 met Real Madrid besloten om uitgeleend te worden aan Lleida, dat uitkwam op het derde niveau van Spanje. Ik kreeg toen last van m'n knie, waardoor ik er maanden uitlag. Ik heb het daardoor ook daar niet kunnen laten zien. Vanaf dat moment was het eigenlijk wel klaar."
"Ik had nog een contract bij Real Madrid, maar omdat de huurperiodes geen succes waren geweest, werd samen met de club besloten om de verbintenis te ontbinden. Als je bij die clubs niet speelt, weet je ook dat de toekomst binnen Real Madrid er dan niet meer is."
"Dat was een heel goede optie: een team dat op de derde plek stond en Europa League speelde."
"De verwachtingen waren hooggespannen. Alles was goed geregeld en ik had voor drie jaar getekend, maar kon er gewoon totaal niet aarden. Na een halfjaar is die verbintenis ook ontbonden. Toen kwam ik in een flow van blessures, niet spelen, dingen die gewoon niet werkten... Dat vreet aan je. Ik hoorde van alle kanten: Hoe kan dat? Hij is daar ook al niet geslaagd. Je wordt steeds ouder en ik bleef last houden van blessures. Vooral de verwachtingen naar mezelf werden steeds hoger. Je wil laten zien hoe goed je juist nog wél bent."
"Ik ben op een gegeven moment naar FC Volendam gegaan, waar ik kon werken met mensen die ik nog kende van mijn tijd bij Ajax. Ik begon bij Jong Volendam om weer fit te worden. Het plan verliep goed, ik speelde veel en ging weer richting het eerste elftal."
"Ik had destijds nog een halfjaar contract en moest toen drie keer geopereerd worden."
"Volendam zei: We kunnen je wel langer vastleggen, maar weten niet wanneer, hoe en óf je überhaupt terugkomt. Ik heb destijds anderhalf jaar zonder club gezeten, volle bak gerevalideerd en altijd de hoop gehouden dat ik ergens toch nog terug kon keren op een goed niveau."
"Daar liep ik weer nieuwe blessures op en lukte het me niet om mijn oude niveau te halen."
"Ik heb ontzettend veel operaties, blessures en momenten waarop ik stilstond in mijn ontwikkeling gehad. Maar de angst om geen fouten te maken en de drang om mezelf te bewijzen om te laten zien dat ik nog steeds die speler van Real Madrid was, hebben me opgebroken."
"Tijdens gesprekken met mijn omgeving stond ik niet meer 'aan', omdat ik alles aan het overdenken was. Dat was killing. Het kwam op een gegeven moment zover dat ik eigenlijk met niemand meer afsprak, alleen thuis zat en me niet meer wilde omringen met andere mensen. Ik werd een beetje opgeslokt door m'n mentale gezondheid."
"Ik was fysiek en mentaal op, het kostte mij de afgelopen jaren meer dan het me opleverde"
"Ik maakte me constant druk en had enorm veel spanning in mijn lichaam. Het is ook niet voor niets dat ik zóveel blessures heb gehad. Ik moet nu weer aan mijn heup geopereerd worden. Die blessures hadden ook heel erg te maken met de spanning die ik vasthield in mijn lichaam. Ik stond altijd 'aan' en mocht van mezelf niets fout doen. Het was voor mezelf duidelijk dat ik dit echt niet meer wilde. Het kostte me te veel. Ik heb het zó lang geprobeerd en volgehouden, waarbij ik ook misschien veel eerder had kunnen zeggen dat het mooi was geweest. Ik heb vrede met deze beslissing en kijkt uit naar de toekomst."
"Het spelen bij Real Madrid heeft me ontzettend veel opgebracht. Ik heb m'n carrière daardoor misschien wel veel langer door kunnen zetten dan andere spelers, omdat je ooit het niveau van Real Madrid hebt aangetikt. In je hoofd is er inderdaad ook een keerzijde. Ik wilde mezelf altijd neerzetten als een speler die goed genoeg was voor Real Madrid en de situatie altijd kon omdraaien. Die drive was niet de juiste."
"Ik ging nóg harder trainen, was constant in de gym te vinden en hield me nóg meer bezig met m'n voeding. Maar deed ik dat voor de juiste redenen, of deed ik dat omdat ik aan iedereen en mezelf wilde laten zien dat ik de situatie kon omdraaien? Als je met die insteek op het veld staat, is het heel moeilijk om dat pleziergevoel te behouden. Zonder plezier wordt het erg lastig om je te ontwikkelen."
"Wat ik heb gehad, komt zóveel voor in de voetballerij. Jeugdspelers willen heel graag van alles, maar zitten dan een keer op de bank, raken een keer geblesseerd, ze ervaren druk vanuit hun omgeving of sociale media... Het is heel moeilijk om dicht bij het plezier en de reden waarom je ooit bent begonnen te blijven. Je begint omdat je voetbal leuk vindt, maar ik was uiteindelijk bezig om me te bewijzen richting mezelf en anderen."
"Je wil dat spelers wat dichter bij zichzelf blijven, beter begrijpen waarom ze dingen doen en voornamelijk plezier maken. Al die factoren zorgen ervoor dat je mentaal gezond blijft en een langere tijd op een positieve manier in de voetballerij kan rondlopen. Ik kijk ernaar uit om daarmee te beginnen en denk dat het iets moois kan worden. Ik hoop er heel veel spelers mee te gaan helpen."
"Wat ik zou zeggen tegen de zestienjarige ik, die op het punt staat om naar Real Madrid te gaan? Ik zou zeggen: 'Je moet het sowieso doen. Ga voor je droom en pak die kans, maar ben wel wat liever voor jezelf. Ik weet dat je fucking hard werkt en het heel graag wil, maar ga er niet aan onderdoor. Zorg dat je in de gaten houdt hoe je je daadwerkelijk voelt. Als je je niet goed voelt kan je heel veel willen, maar ga je niet bereiken wat je voor ogen hebt. Geef dat gevoel de ruimte: dingen mogen fout gaan, de spanning mag er zitten. Het is oké als dingen anders lopen.'"
Welcome. login
